ไม่มีวาระในการนำกลอนบทนี้มาลงขอรับ ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนานเลยคิดว่าน่าจะเอากลอนเก่าๆมาลงไปก่อน
กลอนบทนี้แต่งเป็นอนุสรณ์แด่ค่ายเด็กตอนปีหนึ่ง ณ จ.ชัยภูมิ ตอนนั้นปาวีณแอนด์เฟรนด์มุ่งมั่นว่าจะโต้รุ่งท่ามกลางลมแรงและอากาศหนาว
แต่จำได้ว่าเป็นความหนาวที่แสนอบอุ่น…
* * * *
* * * * * * * *
หมู่ดาราดารดาษกลาดเกลื่อนฟ้า
วับวูบไหวใกล้ตาดั่งคว้าได้
ช่างมืดนักฟ้ากว้างกลางดงไพร
สว่างเพียงดวงใจกับดารา
เอยความหนาว เสียดไส ไปทั่วร่าง
อิงอุ่นบ้างจากไฟสุมฟืนผ่า
เปลวประทุปะปุปลุกบางครา
ยามเผลอหลับทั้งลืมตาหน้ากองไฟ
ใกล้เวลา จะเช้า จะเช้าแล้ว
ขืนสติที่ผะแผ่วหลุดเลื่อนไหล
ยามเคลิ้มฝันใจคราญหวนสิ่งใด
ภาพของใครผุดในใจในดวงตา
หมายนั่งชมดาราจนฟ้าแจ้ง
หมายชมแสงอาทิตย์ไล้ตามใบหญ้า
จมในห้วงความคิดติดตรึงตรา
ใกล้เวลาจะเช้า จะเช้าแล้ว
ปล1.สรุปแล้วก็ฝืนสังขารตัวเองไม่ไหว พากันเข้านอนตอนเกือบเช้า เบลอๆไปเล่นกับเด็ก
ปล2.เด็กชัยภูมิน่ารักมาก ไม่ใช่ว่าน่ารักกว่าเด็กที่อื่น แต่เอาเป็นว่าจริตเด็กที่นั่นถูกใจปาวีณจัง
เริ่มรีไซเคิลของเก่าซะแล้วอีหนู 5555+
คิดถึงว่ะ เมื่อไหร่กูจะได้เจอมึงซะที
ว่างๆ นัดไปกินข้าวกันซักมื้อดีกว่า เด็กจูฯ 6
^^