กลอนบทนี้แต่งเป็นอนุสรณ์แด่ค่ายเด็กตอนปีหนึ่ง ณ จ.ชัยภูมิ ตอนนั้นปาวีณแอนด์เฟรนด์มุ่งมั่นว่าจะโต้รุ่งท่ามกลางลมแรงและอากาศหนาว

แต่จำได้ว่าเป็นความหนาวที่แสนอบอุ่น…

                     *                                            *                                            *                                *

 *                    *                     *                       *                     *                                  *                                    *                                    *

หมู่ดาราดารดาษกลาดเกลื่อนฟ้า

วับวูบไหวใกล้ตาดั่งคว้าได้

ช่างมืดนักฟ้ากว้างกลางดงไพร

สว่างเพียงดวงใจกับดารา

เอยความหนาว เสียดไส ไปทั่วร่าง

อิงอุ่นบ้างจากไฟสุมฟืนผ่า

เปลวประทุปะปุปลุกบางครา

ยามเผลอหลับทั้งลืมตาหน้ากองไฟ

ใกล้เวลา จะเช้า จะเช้าแล้ว

ขืนสติที่ผะแผ่วหลุดเลื่อนไหล

ยามเคลิ้มฝันใจคราญหวนสิ่งใด

ภาพของใครผุดในใจในดวงตา

หมายนั่งชมดาราจนฟ้าแจ้ง

หมายชมแสงอาทิตย์ไล้ตามใบหญ้า

จมในห้วงความคิดติดตรึงตรา

ใกล้เวลาจะเช้า จะเช้าแล้ว

ปล1.สรุปแล้วก็ฝืนสังขารตัวเองไม่ไหว พากันเข้านอนตอนเกือบเช้า เบลอๆไปเล่นกับเด็ก
ปล2.เด็กชัยภูมิน่ารักมาก ไม่ใช่ว่าน่ารักกว่าเด็กที่อื่น แต่เอาเป็นว่าจริตเด็กที่นั่นถูกใจปาวีณจัง

เหตุการณ์แรก -เพื่อนนำจดหมายมาให้ฉัน 3 ฉบับ พร้อมกับขนมขบเคี้ยวจำนวนหนึ่ง สิ่งเหล่าที่มาจากน้องปีหนึ่งซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานเทคของฉัน ส่วนฉันก็มีศักดิ์เป็นย่าเทคของเขา (ถ้าเป็นมหา’ลัยอื่นอาจเรียก หลานรหัส ย่ารหัส อะไรเทือกๆนี้) ฉันเก็บจดหมายเหล่านั้นไว้โดยยังไม่เปิดอ่าน วานเพื่อนให้เขียนอะไรก็ได้ตอบกลับน้องให้หน่อย และย่อยสลายขนมบางส่วนสูญหายภายในห้านาทีด้วยแรงแร้ง

เมื่อกลับห้องมาจึงได้อ่านจดหมาย ในฉบับแรกเป็นการพูดคุยเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ ถามสารทุกข์สุขดิบของฉันตามปกติ ฉบับสองมาพร้อมคำถามนู่นนี่ พร้อมปิดท้ายว่าให้ฉันเขียนจดหมายไปหาบ้าง

ฉบับที่สามคล้ายระเบิดลง มีคำตัดพ้อใหญ่ๆว่าย่าเงียบหายเหมือนตายจาก ในขณะที่ย่าของเพื่อนคนอื่นๆ เขียนจดหมาย ให้ของขวัญกันคึกคัก หนูเฝ้ารอวันที่ย่าจะติดต่อกลับมาวันแล้ววันเล่า ถ้าไม่ได้รับสมุดโน้ตที่ย่าฝากไว้ให้ตั้งแต่เปิดเทอม หนูคงคิดว่าหนูไม่มีย่า ทำไมย่าของหนูจึงไม่มีจดหมายให้เลยแม้แต่ฉบับเดียว

เมื่อมองไปที่กล่องขนมก็พบข้อความเขียนเตือนอีกว่า ย่าอย่าลืมเขียนจดหมายหาหนูบ้างนะคะ

ให้ตายเถอะ อ่านแล้วหัวใจจะวาย มีคนรอจดหมาย(กู)อยู่หรือนี่

ในอดีต ปาวีณเป็นมือวางอันดับหนึ่งในการเขียนจดหมาย เขียนตอบโต้กับเพื่อนในห้องวันละหลายฉบับ แม้จะเจอหน้ากัน แต่ข้อความดีๆที่ถูกส่งถึงกันทุกวันช่วยสร้างบรรยากาศอบอุ่นและความรู้สึกเป็นคนพิเศษของกันและกันมากขึ้น ยิ่งจดหมายหาคนรักยิ่งไม่ต้องพูดถึง ปาวีณซัดโฮกๆ คาดว่ามีปริมาณมากกว่าเขียนการบ้านรวมกันตลอดชีวิต

ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนฉันไหม ถ้าเป็นคำพูดเราสามารถเก็บกักอะไรบางอย่างไว้ในใจได้ แต่ถ้าได้เริ่มเขียนจดหมายล่ะก็ ทุกอย่างจะพรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก และบิดเบือนได้ยากยิ่ง

แต่แล้ว A letter girl วันนั้น กลับกลายมาเป็นคนเดียวกับย่าผู้ละเลยหลานน้อย ฉันอ่านจดหมายดูก็รู้ว่าน้องตั้งใจเขียนมากแค่ไหน ในขณะที่ฉันกลับวานให้คนอื่นเขียนให้ (อาจแก้ตัวได้นิดหน่อยว่าฉันเพิ่งได้รับจดหมายจากน้องที่เพื่อนมันเอาไปดองไว้ถึงสามฉบับ แต่อย่างไรก็คือฉันละเลยอยู่ดี) เรื่องน่าเศร้ากว่าก็คือก่อนหน้านี้ยังคิดจะให้เป็นขนมแทนด้วยซ้ำ เพราะความขี้เกียจเขียน ขี้เกียจคิด ขี้เกียจสื่อสาร

เขกกบาลตัวเองแรงๆ ปาวีณไม่รู้หรอกหรือว่า การรอข่าวคราวจากใครคนหนึ่ง มันทรมานขนาดไหน

เหตุการณ์ที่สอง- ในคืนเดียวกันนั้นเอง ฉันเล่นเนตตามปกติ คอนพิวเตอร์ออนไลน์ msn อัตโนมัติ เมื่อดูที่หน้าต่างอีเมล์ขาเข้าก็เห็นชื่อของคนคนหนึ่งอยู่บนสุด เป็นอีเมล์ที่ปราศจาก Subject

นั่งรวบรวมสติอยู่พักใหญ่ ก่อนจะคลิกเข้าไปดู

มีเพียงข้อความสั้นๆว่า Happy Birthday พร้อมภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายตามนี้ แต่ถึงแม้จะสั้นมากแค่ไหน มันก็มีความหมายกับฉันเหลือเกิน เป็นอีกคำอวยพรที่มีค่ามากในวันที่ฉันกำลังจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ฉันนั่งดูมันอยู่พักใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาที่ไร้เหตุผลแต่ไม่น่าเกี่ยงงอนไหลออกมาตามสบาย

ดีใจที่เขายังจำวันเกิดฉันได้ และดีใจกว่าที่รู้ว่าเขายังอยู่บนโลกใบเดียวกับฉัน เพราะเราต่างคนต่างกำลังก้าวไปเป็นผู้ใหญ่บนเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบกันอีก แต่จดหมายอิเล็กทรอนิกส์สั้นๆฉบับนี้ก็ช่วยเชื่อมความรู้สึกหวังดีของเราให้มาพบกันได้ในครั้งหนึ่ง

และทำให้ปาวีณจำขึ้นมาได้ว่า การรอข่าวคราวจากใครคนหนึ่ง มันทรมานขนาดไหน

ปล.         ตอนเช้าและเย็นพ่อกับแม่โทรมาอวยพรวันเกิด คิดถึง  อยากกลับบ้าน
                เพื่อนซื้อล็อตเตอรี่และเค้กให้เป็นของขวัญวันเกิด (อ่อ ตรวจแล้วไม่ถูก อดไป)
                ตอนแรกลืมวันเกิดตัวเองไปเลย จำได้เพราะคืนก่อนหน้าเข้าไปอ่านในกระทู้แล้วบังเอิญเห็นว่าเกิดวันเดียวกะคุณแทนไท ประเสริฐกุล  นักเขียนคนโปรด
                สิ่งดีๆมักเกิดขึ้นเวลาที่เราไม่ได้ตั้งความหวังและรอคอยมัน
                อย่ารอที่จะส่งความหวังดีให้แก่ใคร บางทีเรื่องเล็กน้อยของเราก็มีค่ามากมายสำหรับคนอื่น

   ใกล้วางแผงแล้วสำหรับนิตยสาร a day 106 ซึ่งฉันพร้อมเพื่อนอีก 14 ชีวิต ช่วยกันปั้นมากะมือ
เห็นรูปปกขึ้นหน้าเว็บแล้วก็ปลื้มนะ ยิ่งได้อ่านคอมเม้นในบอร์ดยิ่งปลื้มเชียว ฮี่ๆๆ (กัดฟันหัวเราะ)
   กว่าจะมาเป็นเล่มนี้ ฉันไม่รู้หรอกว่าใช้พลังไปเยอะมั้ย แต่ให้ใจไปเยอะเชียวล่ะ มาคิดๆดูก็คงเกี่ยวกับการที่มีโอกาสเป็น บก. บวกกับการที่เปิดเทอมช้าอยู่แล้ว เลยมีโอกาสตามติดมันทุกขั้นตอน นอนออฟฟิศประมาณเก้าวันสิบคืน ทั้งๆที่อยู่ก็มีแต่กวนพวกอาร์ตกะปรู๊ฟ (ชวนเมาท์แตก ชวนกินแหลก เตะปลั๊กคอมจนงานหายไปสองหน)
   มีเพื่อนที่คอยห่วงใยเคยถามว่า “เฮ้ย อะไรขนาดนั้น ทำงานหรือฝึกงาน”
   “กูทำงาน” ตอบเค้าไปเช่นนั้นแหละ
   คิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจสมัครจูฯ นอกจากจะได้ทำงานเยอะจนคนขี้ฟุ้งซ่านอย่างฉันไม่มีเวลาฟุ้งซ่าน ยังได้ครูดีมาสอนทำงานอย่างจริงจัง ได้เพื่อนดีที่รับผิดชอบและทุ่มเทให้งาน ได้กินอิ่มนอนหลับสนิทตลอดสามเดือน (นอนหลับสนิทนี่ไม่เกี่ยวกับว่าได้นอนมากหรือน้อยนะ หลังๆแทบไม่ค่อยได้นอน ฮ่าๆ)
   และที่สำคัญคือ หนึ่ง ฉันได้พบว่า ฉันโตแล้วนะ
   โตในที่นี้หมายถึง ฉันรู้จักควบคุมอารมณ์ได้ดีในระดับหนึ่ง ถึงแม้ทุกคนที่ทำงานด้วยกันจะดูออกว่าฉันเป็นคนใจร้อน ตรง โผงผาง ไม่ปิดความรู้สึกหรือความคิด แต่นั่นก็เป็นเลเวลที่ต่ำลงมากๆจนน่าดีใจ ฉันสงบได้ในบางเวลาจนตัวเองแปลกใจ คือถ้าเป็นสถานการณ์เดียวกัน ปกติฉันคงฉะไปแล้ว เป็นที่น่าสังเกตว่ายิ่งแก่ยิ่งใจเย็น ยิ่งปล่อยวางอะไรได้ง่ายๆ คล้ายกับว่าสันดานดิบมันพ่ายแพ้ต่อการเข้าร่วมสังคมไปแล้ว
ปาวีณวัยรุ่นเลือดร้อน ที่เคยวีนถึงขั้นเอาเก้าอี้ฟาดหัวตุ๊ด ได้ตายไปแล้ว สาธุ!
   และสอง ฉันได้พบว่า ฉันไม่เก่ง
จริงๆก็พบมาตั้งนานแล้ว แต่เป็นที่น่ายินดียิ่งว่าการได้ทำงานทำให้เห็นชัดๆไปว่าฉันไม่เก่ง มีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกมาก แอบคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตหน่อยๆเพราะทุกครั้งที่โดนดุ โดนแก้งาน ฉันก็ยิ่งรู้สึกดี (อาจมีคนแซวว่าเป็นเพราะคนที่ดุหรือเปล่า ออกตัวก่อนว่าไม่เกี่ยวค่ะ ปาวีณเป็นมาโซคิสหน่อยๆต่างหาก ฮ่าๆ)
   มีเพื่อนคนนึงเคยตั้งชื่อเอ็มว่า “ตอนนี้เราไม่เก่ง แต่เราจะเก่งได้อีก” ขอยืมมาใช้ ณ จุดนี้ขอรับ

   เมื่อกี้เข้าไปอ่านในสเปซเพื่อนคนนึง เขาเขียนถึงเพลงสุดโปรดไว้มากมาย มานั่งคิดถึงตัวเอง ตอนนี้กูฟังอะไรบ้างว้า…
   อย่างที่รู้ๆกัน ฉันฟังเพลงไม่ค่อยเหมือนมนุษย์วัยเดียวกันเท่าไหร่ คือเพลงใหม่ๆแบบปกติก็ฟังบ้าง แต่ไอ้ที่ชอบฟังอย่างจริงจัง มันเป็นพวกเพลงรุ่นแม่รุ่นยายทั้งนั้น ยืนยันว่าไม่ได้อินดี้ คิดว่าคงได้รับอิทธิพลมากพ่อกับแม่มากกว่า
   บางเพลงเคยฟังตอนเด็กๆแต่เป็นที่เวอชั่นพ่อร้อง จนมาเจอในเน็ตตอนโตจึงได้ฟังของจริงแบบไพเราะเพราะพริ้ง (ปาวีณงก ไม่ค่อยซื้อฟังเองหรอก)เช่น เพลงของคุณธานินทร์ อินทรเทพ พ่อชอบร้องตอนขับรถ ฉันมีเพลงของเขาอยู่ไม่กี่เพลงซึ่งรักมาก และพบเพิ่มโดยบังเอิญในเว็บไซต์เมื่อสองเดือนก่อน จำได้ว่าวันนั้นถึงกับกรี๊ด ทุกวันนี้ยังฟังก่อนนอนทุกวัน (แม่เคยบอกว่าไม่ชอบเพลงคุณธานินทร์ จริงๆแล้วฉันว่าแม่ไม่ชอบเพราะพ่อมักร้องเอาไว้ประชดแม่นั่นแหละ ฮ่าๆ) ไว้วันหลังฉันจะเปิดประเด็นเพลงโปรด อยากเล่าแต่วันนี้ยังขวยเขิน

   ตั้งแต่ฝึกงานไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ – เวลาไม่ใช่ข้ออ้าง พี่วินทร์เคยว่าไว้ ฉันเลยยอมรับตรงๆว่าขี้เกียจ
   แต่เมื่อเร็วๆนี้ก็ได้อ่านหนังสือที่ตั้งใจไว้ว่าจะอ่านก่อนตาย (ขนาดนั้น!) นั่นคือ Hannibal Rising เป็นอันว่าฉันอ่านเรื่อง ของดร.ฮันนิบาลที่รักครบทุกเล่มแล้ว ถึงจะมีไม่ทุกเล่มก็เถอะ
   ไม่รู้ด้วยเพราะการโถมอ่านหนังสืออาชญากรรม สืบสวน ฆ่าล้างโคตร โรคจิต อะไรเทือกนี้ในช่วงต้นปีที่ผ่านมาหรือเปล่า ทำให้พออ่านฮันนิบาลเล่มนี้แล้วเฉยๆ ประเด็นคือเล่มนี้เป็นจุดกำเนิดที่ทำให้ ดร.ฮันนิบาลฆ่าคนมากมายในเวลาต่อมา แต่พออ่านจบฉันกลับไม่ค่อยรู้สึกว่า บาดแผลจากสงครามแค่นั้นจะทำให้คนดีๆหนึ่งคนกลายมาเป็นแบบนี้ และยอมรับว่าฮันนิบาลฉลาดสัดๆในเล่มอื่นๆ เขารู้ซึ้งถึงจิตใจของคนจนน่ากลัว รู้วิธีการล่อหลอกและรู้จุดอ่อนของคนๆนั้นเพียงพูดคุยด้วยไม่นาน แต่การอ่านเล่มนี้ก็ไม่ทำให้เห็นว่า ไอ้ความฉลาดสัดๆนี้มาจากไหน
   หากฉันเป็นฮันนิบาล แน่นอนว่าฉันต้องตามล้างแค้นแน่นอน แค่นึกถึงว่าน้องตัวเองต้องโดนฆ่าแบบนั้นบ้างก็แทบทนไม่ได้ แต่แล้วหลังจากได้แก้แค้นล่ะ ทำไมฮันนิบาลยังเพลิดเพลินกับการฆ่าคนอีก? ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ยีนหรือไม่ เพราะตระกูลของฮันนิบาลเองก็มีเชื้อสายนักรบหรืออัศวินอะไรพวกนั้นอยู่(อันนี้จำได้ลางๆไม่ชัวร์)
   สรุปว่าไม่ค่อยประทับใจ แต่อยากเขียนถึง เพราะการอ่านฮันนิบาลครบเซตทำให้รู้สึกเหมือนได้ทำอะไรลุล่วงไปสักอย่าง

   มีเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งที่อยากเขียนถึง ชื่อเรื่อง ทิวทัศน์ที่สาบสูญ ในหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด คลื่นถี่ความเหงา ของคุณ โอตสึ อิจิ
หลังจากอ่านโกธ คดีตัดข้อมือ หนังสือนิยายอาชญกรรมสุดโหดแต่โคตรซึ้ง ไปแล้วเมื่อปีก่อน โอตสึ อิจิก็กลายมาเป็นหนึ่งในนักเขียนที่ปาวีณตามอ่านงานอยู่เสมอ ไปตามล่ามาอีกจนได้ zoo หนังสือรวมเรื่องสั้นที่ชอบแค่เรื่องเดียว(ได้ยินแว่วๆว่าเป็นหนังด้วย) ล่าสุดลองเสี่ยงไปสอยหนังสือรวมเรื่องสั้นของเขามาอีกสามเล่มจากงานหนังสือ ผิดหวังเล็กน้อยเพราะมันไม่ใช่แนวอาชญากรรมอย่างที่อยากอ่าน และไม่รู้ว่าจะเรียกว่าแนวไหน อ่านแล้วมันอึ้งๆจุกๆพิกล แต่โดยรวมแล้วชอบทีเดียว และที่ชอบที่สุดคือ ทิวทัศน์ที่สาบสูญ นี่แหละ
   เนื้อเรื่องตอนแรกไม่ตื่นเต้นอะไรมาก เป็นเรื่องของชายที่เกิดอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตเกือบทั้งตัว มีแค่มือเท่านั้นที่มีความรู้สึกและกระดิกได้ เขาสื่อสารกับภรรยาผ่านทางมือ หล่อนพูดคุย ส่วนเขาตอบรับหรือปฏิเสธโดยการกระดิกนิ้ว คุณภรรเมียเธอเป็นนักเปียโนจึงมักพรมนิ้วดีดเปียโนบนมือของสามีทุกครั้งเวลามาเยี่ยม(เดาว่า คงไม่รู้จะทำอะไร) เป็นเพลงไร้เสียงแต่ก็ถ่ายทอดความรู้สึกของหล่อนได้ดีทีเดียว มันมาพิเศษตรงนี้คือ เธอถ่ายทอดอารมณ์ผ่านการพรมนิ้วได้ดีจนคุณผัวเจ้าจับได้ว่าภรรยเมียเริ่มขมขื่นกับการที่ต้องดูแลตนเอง มีความหนักใจและอัดอั้นบางอย่างค่อยๆถ่ายทอดออกมาทุกๆวันที่เธอพรมนิ้วลงบนมือของเขา อ่านมาถึงตรงนี้จำได้ว่าฉันก็ประทับใจสุดๆแล้วที่เอาพล็อตคนเป็นอัมพาต ซึ่งเป็นพล็อตที่มีคนเคยๆทำกันมาแล้ว มาเขียนให้มันซึ้งได้ขนาดนี้ แต่ตอนจบนี่สิแม่งกระชากใจไปเต็มๆ อ่านไปแล้วสะสมความอึดอัดมาเรื่อยๆ จนกระทั่งตอนจบก็เอวัง น้ำตาแตกตามสมควร
   ไม่เล่าตอนจบละกัน เผื่อมีคนอยากอ่าน (อย่างน้อยๆก็หนูนุ้ยคนนึงล่ะที่เดี๋ยวปาวีณก็แนะนำแกมยัดเยียดให้อ่าน ฮ่าๆๆ)

   ปิดกระบวนการยำด้วยเรื่องสำคัญดีกว่า
   อีกสี่เดือนปาวีณจะเรียนจบแล้ว!
   ไม่รู้จะระบายความรู้สึกยังไง มันออกอาการเหวอที่เรียนมาทั้งชีวิตแล้วก็จะมาจบลงกันห้วนๆอีกสี่เดือน ช่วงนี้เลยมีอาการซึมๆเพราะคิดถึงแผนการว่าหลังจากจบแล้วจะทำอะไร พูดกันตรงๆ โคตรกลัวว่าจะตกงาน นอกจากนี้ แผนการของปาวีณมีเยอะซะจนแม่บอกว่าให้เอาซักอย่างเถอะ ช่วงนี้ไม่รู้คนอื่นเหมือนปาวีณมั้ย คิดเรื่องอนาคตจนสูญปัจจุบัน
   ในขณะที่เริ่มมีการบิ้วกันในหมู่เพื่อนฝูง เรื่องที่เราจะต้องจากกันแล้ว ปาวีณขอโทษด้วยที่ไม่ได้คิดห่าอะไรเกี่ยวกะพวกมึงเลย คิดแต่เรื่องงาน อาจเป็นเพราะว่าเพิ่งฝึกงานมาเสร็จ ใจมันเลยหมกมุ่นอยู่กับเรื่องงานมากเกินไป
   แต่มีอะไรอย่างนึง อยากจะบอก
   ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยิ่งโตจึงยิ่งพบการพลัดพราก หรือเพราะการอกหักครั้งใหญ่โตมันทำให้พบสัจธรรมบางอย่าง ฉันคิดว่าฉันคงเหงามากและคงหาเพื่อนที่ดีอย่างนี้จากไหนไม่ได้แล้ว แต่ฉันไม่เสียใจที่เราจะต้องจากกัน
   ในความผูกพัน เพื่อนก็คือเพื่อน เราจะเป็นเพื่อนกันจนวันตาย และไม่เชื่อว่า เมื่อจากกันไปแล้ว เราจะไม่นัดพบหรือทำอะไรร่วมกันอีก ในความรักแบบเพื่อน ระยะทางไม่ใช่อุปสรรค เชื่อกูเถิด
   ช่วงนี้ยังไม่ซึ้ง บ่อน้ำตายังไม่แตก หน้าตายังดูเฉยๆ ไม่เหมือนตอนที่พี่กำลังจะเรียนจบ ขอให้รู้ไว้ว่าไม่ใช่ว่ารักพี่มากกว่าพวกมึง แต่เพราะรักพวกมึงมากกว่าพี่ไง จึงไม่เศร้า เพราะเราคงได้เจอกันบ่อยๆ
   ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาก็มาก ลองร่วมจากดูสักครั้งสิ รักกันมากขึ้นชัวร์ๆ

   เอาล่ะ ดึกแล้ว นอนเสียที
   ได้อัพบล็อกแล้วรู้สึกดีแหะ ทำไมเราไม่อัพบ่อยๆนะ ฮ่าๆๆ

มักหลากหลามยามหน้าฝน

ชื่นชุ่มฉ่ำกมล

จนไหลล้นพ้นขอบตา

เปาแปะแล้วปรอยปรอย

ทุกหยดย้อยย้อมใจข้า

ละอองล่องล่องมา

เพื่อทาบทาให้ฟ้าเย็น

ฟ้าเย็นแล้วเย็นใจ

ธารน้ำใสไหลให้เห็น

ล้างร้อนความลำเค็ญ

ให้ฉ่ำเช่นฝนพรำๆ

ลำธารความคิดถึง

ไหลซึมซึ้งไหลลึกล้ำ

กี่ถ้อยร้อยพันคำ

ฝากลำนำสู่ปลายทาง

รอวาระนี้มานาน เมื่อฝนมาก็ถึงเวลาปัดฝุ่นเอากลอนบทเก่ามาอยู่บ้านใหม่ได้อีกบทเสียที จะทยอยมาตามวาระและความทรงจำจะเอื้ออำนวย
เฮ้อ…สวัสดีบ้านหลังใหม่

ฝนใหม่ในวันนี้ ไม่เหมือนฝนเก่าในวันนั้น ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว แม้ความคิดถึงจะยังอยู่เช่นฝนที่จะต้องตกพรำในฤดูฝน แต่ความคิดถึงวันนี้ก็ไม่ได้เป็นเช่นในฤดูฝนปีนั้น ไม่มีความคิดถึงที่เต็มไปด้วยความสุขและการรอคอยอีกแล้ว

ปีนี้ ฝนนี้ ความคิดถึงช่างแห้งแล้ง ฉันรู้ดีว่า อีกไม่นาน ลำธารสายนี้ก็จะแห้งขอด และหายไปกับกาลเวลาในที่สุด ฉันเองก็ดีใจที่จะได้เป็นอิสระ ไม่ต้องมาคอยดูแลต้นน้ำเพื่อปลายน้ำอีกต่อไป

แต่น่าแปลก ฉันยังแอบหมั่นเติมน้ำลงในลำธารนี้เสมอ ไม่รู้ว่าเพราะฉันห่วงปลายน้ำ หรือเพราะกลัวว่าจะไม่มีวันสร้างลำธารสายนี้กับใครได้อีก

หรือเพราะฉันกลัวว่า ถ้ามันแห้งหายไปจริงๆ
ฉันจะพบว่า มีลำธารอีกสายหนึ่งที่กำลังไหลไปสู่ปลายทางแห่งใหม่โดยที่ฉันไม่รู้ตัว

เป็นกลอนขึ้นราอารมณ์เหงาๆ

มอบให้แด่เธอจงอย่าซึมเซา

ผ้าแห้งแล้วเราคงได้พบกัน

วันนี้ฝนจากพายุฤดูร้อนมาทักทายกันเบาๆ

แล้วกลอนบทเก่าบทนี้ก็ลอยขึ้นมาในหัว(ขณะกำลังประชุมงาน -*-)

ตบเข่าฉาด…

มันช่างเข้ากับบรรยากาศ และสถานการณ์ปัจจุบันเหลือเกิน

นี่แหละ ขนาดสภาพอากาศยังเดาไม่ได้ จะไปเอาอะไรกับสภาพอารมณ์

ถ้าอารมณ์คนเราเป็นเส้นกราฟ ในบางวัน อาจจะลากยาวเป็นเส้นตรง มั่นคงไม่อ่อนไหว ในบางวันอาจจะขึ้นสูงแล้วลงต่ำเกือบจะทุก5นาที หรือแย่กว่านั้นหน่อย อาจมีวันที่เส้นอารมณ์ทิ้งดิ่งลงถึงจุดติดลบร้อย ในกรณีนี้จะดึงกราฟขึ้นอาจต้องอาศัยความพยายามอย่างยิ่ง

แต่เพราะมันเป็นกราฟเฉพาะตัว บางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่ากราฟของคนอื่นตอนนี้เป็นอย่างไร

บางคนชอบแสดงอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผย สามารถสร้างได้ทั้งมลภาวะสุขและมลภาวะเป็นพิษแก่คนรอบข้าง ในขณะที่บางคน กลับเก็บอารมณ์ได้มิดชิด ติดลบสิบ แสดงออกเป็นบวกสิบได้อย่างแนบเนียน

พิเศษ บางคนสามารถทำอารมณ์ให้เรียบร้อยได้ เมื่อจะพุ่งสูงไปก็สามารถลดลงมา เมื่อจะลดต่ำไปก็สามารถดึงให้สูงขึ้นมา มีกราฟที่ใกล้เคียงกับเส้นตรงกลางเกือบตลอดเวลา

ฉันเป็นคนแบบแรก ฉันกลัวคนแบบที่สอง และฉันอิจฉาคนแบบที่สาม

แน่นอนว่าอารมณ์เป็นเรื่องละเอียดอ่อน การแสดงอารมณ์ของมนุษย์ก็ย่อมซับซ้อน ไม่ได้มีแค่สามรูปแบบอย่างที่เด็กน้อยอย่างฉันเอ่ยถึง

เป็นความจริงที่ประหลาด ฉันมักกลัวคนที่ฉันมองกราฟไม่ออกเลย ไม่เห็นแม้กระทั่งแกนXแกนY แต่ฉันอาจเป็นโรคจิตอ่อนๆ ยิ่งกลัวคนแบบนี้ ก็ยิ่งอยากรู้

และฉันมักมีวิธีการที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว เป็นวิธีการที่คนเคยรักตั้งชื่อให้ว่า การป่วน

“ชอบป่วนคนชอบปิด” ฟังดูเพราะดี แต่ไม่มีสาระ

เพราะโดยไม่รู้ตัวอีกนั่นแหละ ฉันก็มักโดนคนฉลาดกว่า หลอกใช้อารมณ์เป็นเครื่องมืออยู่เสมอ เพราะเขารู้เรา เราไม่รู้เขา รบร้อยครั้ง จะไปเหลืออะไรล่ะหนู

แต่พวกชอบปิด ก็มีประเภทปิดไม่มิด

อารมณ์เป็นสิ่งที่ควบคุมยาก ใครๆก็อยากให้ตัวเองดูดีอยู่เสมอ อยากรู้สึกถึงความเหนือกว่า

ต้องมีการฝึกฝนจนเจนจัด จึงจะสามารถเบือนอารมณ์ให้เป็นประโยชน์ต่อสถานการณ์ได้

แต่ในขณะที่ยังไม่เป็นมือโปรฯ ย่อมมีอารมณ์แท้จริงเล็ดลอดสู่บุคคลรอบข้างบ้าง ทั้งดีและไม่ดี ปัญหาคือฉันมักจับสัญญาณไอ้ตัวที่เล็ดลอดออกมาได้อย่างว่องไว

จับได้แต่ทำอะไรไม่ได้ ช่างน่าเศร้า

(มีน่าเศร้ากว่า จริงๆแล้วอาจไม่มีอะไร ฉันคิดมากไปเอง 55)

อารมณ์ก็เหมือนสัตว์ ควบคุมให้เรียบร้อยได้ย่อมเป็นเรื่องดี

อารมณ์เป็นเครื่องปรุงแต่ง เค็มจัดหวานจัดอันตราย

เพราะสาระของอาหารแท้จริงแล้วไม่ใช่รสชาติ แต่คือสารอาหารที่ร่างกายจะได้รับเมื่อบริโภคเข้าไป

ฉันจึงอิจฉาคนที่ปรับอารมณ์ให้แนบไปกับแกนXได้เสมอ

เพราะเขาเป็นนายของอารมณ์ ไม่ปล่อยให้กราฟขึ้นๆลงๆอย่างผิดทิศทาง หาสาระของชีวิตได้ด้วยเหตุและผล มากกว่าการใช้อารมณ์

(“อิจฉาก็ทำแบบเขาสิ” มีเสียงบอกมาแว่วๆ สงสัยหูฝาด 55)

วันนี้ฉันตื่นมาพร้อมเสียงฝนตก ขำตัวเองที่ปักใจว่าอยู่ในฤดูร้อน ไม่มีหรอกฝนตก

แต่แล้วน้ำบนฟ้าก็แพ้แรงโน้มถ่วงจนได้

ฉันไม่ใช่นักพิเคราะห์ชีวิต ไม่ใช่นักจิตวิทยา ฉันก็แค่คนชอบคิดมาก ที่มักจับอะไรบางอย่างได้

แต่การใช้ชีวิตวันนี้สอนให้รู้ว่า ฉันจับไม่ได้ว่าฝนจะตก

แปลกดี หรือมันจะเขียนลำบาก

ร้อนแล้วไม่โรแมนติก? ร้อนแล้วอารมณ์ไม่ดี? ร้อนแล้วองค์ไม่ลง?

ความคิดตบกบาลตัวเอง ลองดูซะหน่อยก็แล้วกัน มีดทื่อหมดแล้ว

วันนี้เอาสั้นๆ (แล้วจะ)หมั่นเขียน > สัญญากะตัวเองค่ะ

ฤดูร้อนปีนี้

ร้อนร้อน ใจร้อนร้อน

นิ่งนิ่งนอน เพื่อผ่อนล้า

ผ่าวผ่าว ที่ขอบตา

เส มอง ฝ้า แล้วถอนใจ

ตื่นแล้ว อีกเช้าแล้ว

เสียงแผ่วแว่ว จากหลับใหล

อยากพบ แต่ไม่ไป

รออะไร ทำไมรอ

ร้อนร้อน ใจคนร้อน

ไม่อยากนอน แต่มันล้า

อีกปี ที่หลับตา

เพราะกลัวว่า ใจจะพัง

บทรัก ฤดูร้อน

เป็นละคร ตอนสิ้นหวัง

ตื่นหลับ ละล้าละลัง

เหมือนถูกฝัง ลงกับเตียง

ขออภัยที่ปล่อยให้ลูกทำตัวไม่ชัดเจน

บางที มันอาจจะติดนิสัยไปจากแม่มัน หึหึ

ส่วนเรื่องที่จะได้อ่านต่อไปนี้ มีธีมเป็นสีแดง ยังคงไร้ชื่อ เป็นเรื่องสั้นนิรนามตามระเบียบ

เพราะฉันรีบ…ใครนักก็ไม่รู้เร่งกันจัง ^ ^

ขอให้มีความสุขกับการอ่าน เพราะฉันมีความสุขกับการเขียนจังเลย

          ผมกระตุกมุมปากสร้างรอยยิ้มโดยไม่ได้เสแสร้ง แม้จะยังมีความตกใจผสมความงงงันอยู่ แต่ผมถือคติว่ารอยยิ้มจะทำให้สถานการณ์ดีขึ้น หรือที่เรามักเรียกว่า ยิ้มสู้ แต่ตอนนี้ผมยังไม่แน่ใจว่าจะยิ้มสู้กับอะไร สู้กับความเจ็บปวด หรือสู้กับสาวคนรักที่อยู่ตรงหน้า

          มีดปอกผลไม้ที่อยู่ในมือคนรักของผมเมื่อประมาณห้าวินาทีก่อน ขณะนี้มันปักคาอย่างสงบนิ่งอยู่บนอกของผม เสียบเข้าไปลึกประมาณหนึ่งนิ้วก้อย ความเจ็บปวดกินบริเวณไปทั่วหน้าอก ลงรากลึกทะลุไปยังแผ่นหลัง แต่ผมยังพอจะทนได้ อย่างน้อยมันก็ยังไม่มิดด้าม

          ความเงียบก่อตัวเป็นมวลหนักโอบล้อมพื้นที่  แม้แต่ตู้เย็นที่ปกติจะครางหึ่งๆผมยังรู้สึกว่านิ่งเงียบเพื่อรอดูสถานการณ์ เราสบตากัน แววตาของเธอไร้ประกาย ผมไม่สามารถจับความรู้สึกของเธอได้จากส่วนใดบนใบหน้า เหมือนเธอเตรียมตัวเพื่อสถานการณ์นี้มาเป็นเวลานานแสนนาน เช่นทหารที่หมั่นฝึกซ้อมเพื่อออกรบ

          แต่ผมไม่ได้ถูกฝึกมาให้บาดเจ็บ

          มีความรู้สึกชื้นแฉะเกิดขึ้นที่บาดแผล ผมคาดว่าเลือดคงเริ่มซึมออกมาแล้ว มันคงค่อยๆแผ่รอยเปื้อนบนเสื้อออกเป็นวงกลม ผมได้แต่คาดเดา เพราะไม่ได้ก้มลงมอง

          จู่ๆในความเงียบ นาฬิกาโบราณในบ้านก็ตีร้องบอกเวลาเที่ยงตรง เราสองคนหันไปมองมันพร้อมกัน เสียงใสดังกังวานทั่วบ้าน มีดบนอกของผมสั่นเล็กน้อยด้วยคลื่นเสียงในอากาศ นาฬิกาโบราณเรือนนี้เป็นสิ่งแปลกปลอมที่สุดในบ้านมาช้านาน ในขณะที่ของชิ้นอื่นๆบ่งบอกถึงความทันสมัยของเราทั้งสอง มันกลับสวนกระแส แสดงตัวบอกความย้อนยุคอย่างสงบนิ่งอยู่มุมห้อง

          ดังถูกที่ผิดเวลาไปหน่อย ผมรู้สึกเหมือนเห็นคนโพล่งมุกตลกที่ไม่ควรในที่ประชุม

          แต่คนรักของผมคงไม่คิดแบบนั้น เธอนิ่งมองนาฬิกาเหมือนกำลังใคร่ครวญอะไรบางอย่าง เป็นท่าทางประจำแสนคุ้นเคย ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในท้อง คงได้เวลาแล้ว

          “หิวมั้ย” เธอหันมาถาม

          ผมยกมือขึ้นลูบท้อง ยังเจ็บแปลบที่หน้าอก

          “หิว”

          “รอเดี๋ยวนะ” เธอเดินเข้าครัวไป ทิ้งผมไว้กลางบ้าน

          มันเป็นสถานการณ์ที่เกินจะยิ้ม แต่ผมก็ต้องยิ้มอย่างปลงๆก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา หยิบหนังสือการ์ตูนมาอ่านขณะรอเธอ พฤติกรรมดูเหมือนจะเป็นไปตามปกติ ต่างจากเดิมตรงที่ผมต้องยื่นมือที่ถือหนังสือออกไปไกลกว่าเดิมเล็กน้อย เพื่อไม่ให้โดนมีดที่ปักอยู่บนอก

          “ไปหาหมอเถอะ”

          คนรักของผมแสดงความห่วงใยอย่างสูงสุดเท่าที่เธอจะทำได้ ก่อนจะเดินไปล้างจาน ส่วนผมอิ่มจนเกินกว่าจะขยับไปไหนได้ในตอนนี้ จึงได้แต่นั่งนิ่งใคร่ครวญ มีคำถามในใจมากมาย เป็นต้นว่า ทำไมเธอถึงแทงผม ทำไมเธอถึงไม่ตื่นเต้นกระวนกระวายเมื่อเห็นเลือดของผม (เธอเป็นคนกลัวเลือด) มีการวางแผนมาก่อนหรือไม่ ทำไมต้องเป็นมีดปอกผลไม้ ทำไมไม่ใช้มีดอีโต้ มีดปังตอ มีดพร้า หรือมีดแกะสลัก อาหารมื้อนี้ทำไมเค็มกว่าปกติ เธอใส่น้ำปลามากไปหรือผมกำลังร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลเข้าปาก

         “วันนี้เค้าจะไปงานเลี้ยงบริษัท” เธอเอ่ยทำลายความเงียบ มีเสียงถูจานเอี๊ยดอ๊าดดังผสม “แต่ตัวเองเอารถไปหาหมอได้เลยนะ เดี๋ยวมีคนมารับเค้า อาบน้ำเสร็จก็จะไปแล้วแหละ งานเริ่มตอนบ่ายสาม”

          เธอล้างจานเสร็จผมก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เธออาบน้ำเสร็จ ผมก็ยังคงอยู่ที่เดิม มีกลิ่นหอมอ่อนๆโชยจากตัวเธอมาแตะจมูกขณะที่เธอกำลังหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ตาเธอจ้องตาผมไม่กระพริบ สีหน้าจริงจัง

          “เค้าขอโทษ” คนรักของผมพูดประโยคนี้ขึ้นในที่สุด ส่วนผมยังคงส่งยิ้มออกมาสู้ เหมือนนักมวยที่ถูกต่อยน่วม ใกล้จะแพ้เต็มทีแต่ก็ยังบ้าปล่อยหมัด

          “ตัวเองคงเจ็บ แต่ถ้าไปหาหมอตอนนี้ก็คงไม่เป็นอะไรมาก รีบไปเถอะ”

          ผมจ้องนัยน์ตาของเธอที่ถูกปิดด้วยคอนแทคเลนส์สีน้ำเงิน ไล่ไปที่ขนตาปลอมสีน้ำเงิน ไม่มีคำตอบที่ผมต้องการ ผมจึงตัดสินใจถาม “ทำไมถึงทำแบบนี้”

          เธอถอนหายใจ  ปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์หอมๆมาสัมผัสจมูกผม

          “เราคงต่างกันเกินไป ไม่อย่างนั้นก็เหมือนกันเกินไป คนเราบางครั้งก็อยากทำลายสิ่งที่ต่างหรือเหมือนกับตัวเองมากเกินไป มันไม่มีเหตุผลหรอก”

          ผมพยักหน้า ส่วนเธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ

          “เดี๋ยวเค้าต้องไปแล้วนะ”

          ผมพยักหน้าอีกครั้ง “วันนี้ตัวเองสวยมาก ชุดนี้เซ็กซี่ดีนะ” ไล่สายตาจากใบหน้าหวานๆไปที่หน้าอกที่เปิดเผยเกินพอดี

          “บ้า” เธอหน้าแดงซ่าน ผมรีบถ่ายรูปภาพที่อยู่ตรงหน้าจดจำสู่สมอง พวงแก้มสีแดงเป็นประกายระยิบระยับด้วยเครื่องสำอาง

          สตาร์ทรถ เครื่องยนต์สั่นสะท้านมาถึงบาดแผล ป่านนี้เลือดคงชุ่มโชกไปทั้งเสื้อ ได้แต่คาดเดาเพราะไม่ได้ก้มลงไปมอง รู้สึกเหนียวตัว และเวียนหัวคล้ายจะเป็นลม

          ผมแทบจะหมดแรงอยู่แล้ว จึงพยายามกระตุกยิ้มที่มุมปากเพื่อเรียกกำลังใจ คิดถึงภาพจำสุดท้ายของคนรัก  ยามเธอเขินอาย เส้นเลือดจะค่อยๆปรากฏบนพวงแก้ม สีแดงเปล่งปลั่งในความทรงจำเสริมแรงใจให้ผมได้ไม่น้อย

          ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดตามความเคยชิน แต่กลับสะดุดที่มีดปอกผลไม้ ไม่คาดก็กลัวตำรวจจะจับ แต่ก็ลังเลที่จะดึงออก ไม่รู้ว่าถ้าดึงออกแล้วเลือดจะพุ่งออกมาเหมือนในหนังหรือไม่ หรือบาดแผลจะยิ่งกระเทือนซ้ำ

          เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจของคนรัก ผมตัดสินใจค่อยๆกดมีดลงจนมิดด้าม เสียงคมมีดเสียดเนื้อดังอยู่ในความคิด ทั้งจุกทั้งเจ็บเหมือนมีดจะทะลุแผ่นหลัง ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไว้ข้างๆอย่างระมัดระวัง รู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยมันก็จะอยู่อย่างมั่นคงบนอกของผมไปตลอดทาง

ทั้งรายการโทรทัศน์ที่กระหน่ำ(ซ้ำเติม)นำเสนอเรื่องรัก ทั้งชาว Msn ที่หมั่นตื่อดือดึ๊งมาทักว่า วันนี้ไม่ไปไหนหรือ บวกกับอะไรบางอย่างในความทรงจำตีย้อนขึ้นมาจุกคอหอย เลยตามเลย เรื่องรักก็เรื่องรัก(วะ)

ตอนแรกว่าจะแต่งกลอนลงเอาฤกษ์เอาชัย แต่อะไรอย่างนี้ต้องอาศัยอารมณ์สูง จะเอาที่มีอยู่มาเปิดก็เกรงว่าจะไม่สดใหม่ จังหวะพอดีกับที่รุ่นพี่ที่เคารพรักชวนทำหนังสือ ซึ่งมีธีมเป็นสี ฉันเลือกสีชมพู และฉันก็เขียนเรื่องรัก อะไรจะพอดีปานนี้

เรื่องนี้ยังไม่มีชื่อค่ะ เชิญช่วยตั้งกันตามสบาย ให้บรรยากาศมันพาไป

ปล. กว่าจะได้โพสก็เลยวันวาเลนไทน์ไปซะแล้ว

          ผมขับรถมุ่งหน้าสู่ระยองด้วยความเร็วแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างสม่ำเสมอ ความมืดภายในรถบีบตัวอย่างอึดอัด ในขณะที่ภายนอกรถสว่างเป็นช่วงๆด้วยดวงไฟสีเหลืองเข้มตามรายทาง ข้างกายผมคือแฟนสาวนามว่าบรรทัด ซึ่งนั่งเงียบมาประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว สิ่งสุดท้ายที่เธอพูดน่าจะเป็นวลีที่ว่า หิวน้ำ

          บรรทัดไม่ได้หลับตา และผมเชื่อว่าเธอไม่ได้หลับใน เธอยังคงกระพริบตาในบางครั้งที่ผมเหลือบไปมอง สายตาจ้องมองไปยังถนนเบื้องหน้า ผมไม่อาจสังเกตอารมณ์ในสีหน้าเธอได้ ไม่รู้เพราะความมืดหรือเพราะบรรทัดไม่มีอะไรให้จับได้ หลังจากเหลือบมองอยู่บ่อยครั้งเพื่อให้มั่นใจว่าเธอไม่ได้ร้องไห้ ผมก็ไม่หันกลับไปมองอีกเลย

          มีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย บรรทัดกดเครื่องเล่นซีดีให้ทำงาน เมื่อเสียงกีตาร์อันแผ่วเบาเริ่มพลิ้วมาในบรรยากาศ ผมก็ได้แต่ปลงว่าคงเป็นความซวยต่อสถานการณ์ แผ่นซึ่งค้างอยู่ในเครื่องเป็นของวงของผมเอง ในบรรยากาศที่ไม่แน่นอนเช่นนี้ คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการได้ยินเสียงตัวเองครวญเพลงรัก

          บรรทัดก็คงไม่พอใจสักเท่าไหร่ หลังจากผ่านเสียงเดี่ยวกีตาร์ของเพื่อนร่วมวงไปและเสียงของผมเริ่มร้องสักพัก จนเธอคงแน่ใจแล้วว่าเป็นเสียงของผม (บรรทัดไม่รู้จักเพลงของผม เพราะเธอไม่นิยมฟังเพลง) เธอก็เอื้อมมือไปกดปิดอย่างเชื่องช้า ผมคิดว่าความช้านั้นเกิดขึ้นเพื่อไม่ให้ดูทำร้ายจิตใจของผมเกินไป เหมือนกับการบอกปฏิเสธเซลล์แมนที่มาขายของหน้าบ้านด้วยการพูดดีๆ ไม่ใช่การปิดประตูใส่หน้า แต่ผลลัพธ์ผมคิดว่าเหมือนกัน เธอทำร้ายจิตใจของผมอีกแล้ว และผมตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้ความเงียบเกิดขึ้นนานไปกว่านี้

          “เป็นอะไร ทำไมไม่พูด” เสียงผมสั่นกว่าที่คิด มันคงสะท้อนมาจากภายใน

          ได้ยินเสียงบรรทัดถอนหายใจ เหมือนๆทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ถอนหายใจเหมือนแม่ที่เอือมระอาลูก ซึ่งยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด

          เนิ่นนานเหมือนเธอกำลังหาคำพูดที่เหมาะที่สุด

          “เราไม่ได้โกรธน้ำนะ” เธอตอบเสียงแผ่ว เสียงเธอช่างแหบแห้งอ่อนระโหย ผมฉุดอารมณ์ให้กลับมาเข้าที่โดยเร็ว ยิ่งพูดอาจจะยิ่งแย่

          ทวนประโยคนั้นในใจ “เราไม่ได้โกรธน้ำนะ” ในน้ำเสียงปราศจากความโกรธอยู่อย่างแน่นอน เป็นน้ำเสียงที่ชวนเศร้าอย่างบอกไม่ถูก หากไม่ได้โกรธผม เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือ

          ความเงียบมักก่อให้เกิดหมอกความคิดจางๆ “บางครั้งความต่างก็มาบรรจบกันอย่างทุลักทุเล” ผมได้ประโยคสวยๆเอาไว้ไปแต่งเพลงอีกแล้ว จอดรถแล้วต้องรีบจดกันลืม

          ”แวะปั๊มข้างหน้าหน่อย เราจะซื้อน้ำ” เสียงที่ทำลายความเงียบครั้งสุดท้าย ก่อนที่เราจะถึงระยอง

          ในเวลากลางคืน ทะเลที่ไหนก็ดูจะเหมือนๆกันหมด ยิ่งในคืนที่ดวงจันทร์คอดกิ่วจนแทบจะหายไปจากท้องฟ้า เราจะมองเห็นเพียงผืนน้ำสีดำทะมึน สิ่งที่ทำให้รู้ว่าอยู่ใกล้ทะเลกลับไม่ใช่ทะเล แต่เป็นแสงไฟจากเรือประมง ลมกลิ่นเค็มพัดแรง ชายหาด และร้านอาหารทะเล

          หลังจากเก็บข้าวของไว้ที่ห้องของโรงแรมแล้ว ผมกับบรรทัดพากันเดินมาทานอาหารที่ร้านแห่งหนึ่งริมชายหาด ผู้คนบางตา พนักงานโหรงเหรง เราสั่งอาหารเดิมที่เราชอบสั่ง ดูเหมือนลมทะเลไม่สามารถพัดพาความอึดอัดได้ บรรทัดตั้งใจมองผืนน้ำสีดำทะมึนโดยไม่วางตา ส่วนผมก็เลือกมองดวงจันทร์คอดกิ่วอย่างไม่รู้จะทำอะไร มีบ้างที่ผมจะเหลือบมามองเธอ โดยหวังจะเห็นเธอหันกลับมาสบตา

          บรรทัดเปลี่ยนไป ไม่ต้องพูดถึงท่าทีแปลกๆในวันนี้ เราไม่ได้เจอกันเกือบห้าเดือนแล้ว ด้วยความจำเป็นทางการงานของเรา แต่เมื่อได้เจอกัน เธอกลับแสดงท่าทีเฉยเมย เงียบจนผมไม่รู้จะทำอย่างไร สิ่งที่เธอทิ้งไว้ให้ผมแกะรอยคือเสียงถอนหายใจ และคำพูดไม่กี่คำ นอกจากนี้ ผมคิดว่ามีอะไรบางอย่างที่เป็นรูปธรรมมากกว่าอารมณ์และท่าที มันชัดเจนกว่านั้น แต่ผมไม่สามารถระบุได้ว่าคืออะไร ความเงียบนั้นยิ่งทำให้ยากต่อการค้นหาสาเหตุของความเงียบ

          เมื่อปลาหมึกไข่นึ่งมะนาวเดินทางมาถึง เราจึงหันมามองในสิ่งๆเดียวกัน

          ตลอดการทานอาหาร แม้อาหารจะอร่อยตามที่ควรจะเป็น แต่ผมก็ไม่อาจละความสนใจจากเรื่องของบรรทัดได้เลย แต่แทนที่ผมจะถาม ผมกลับปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่บรรทัดเป็น ผมรู้สึกว่ามันสมควรจะเป็นเช่นนั้น เมื่อทานเสร็จ เราเลือกเดินเข้าโรงแรมโดยไม่ได้นัดหมาย ผมว่าเราทั้งคู่ต่างเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะนั่งต่อ เดินเล่น หรือทำอะไรก็ตามร่วมกัน

          บรรทัดอาบน้ำ ผมดูโทรทัศน์ เมื่อผมอาบน้ำ บรรทัดนอน รวดเร็วดังคู่ชีวิตเหม็นเบื่อ ผมไม่มีวันแต่งงานกับบรรทัดเด็ดขาด ผมคิดอย่างโกรธๆขณะนั่งดูโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ ไม่มีรายการดีๆให้คนอารมณ์ไม่ดีดูเลย ตลกก็ไม่ตลก หนังก็ไม่สนุก หลังจากเปลี่ยนช่องไปมาอยู่นานผมก็ปิดโทรทัศน์อย่างหัวเสีย

          หันไปมองบรรทัด ตาใสๆกำลังมองกลับมา

“ยังไม่หลับหรอ” ผมถามเสียงขุ่นๆ

“ยัง”

“ทำไม”

“ไม่ง่วง”

“ไม่ง่วงแล้วไปนอนทำไม”

“นอนเฉยๆ”

“นอนเฉยๆทำไม ทำไมไม่ลุกมาคุยกัน”

“น้ำโกรธเราอยู่”

“เป็นเธอ เธอจะโกรธเรามั้ย”

“…”

          หากความรักมีหนทางของมัน ความใคร่ก็แอบอาศัยอยู่บนเส้นทางนั้นอย่างใกล้ชิด เถียงกันไม่นานผมกับบรรทัดก็เดินไปตามหนทางที่มักจะเป็น ความคิดถึงเอ่อล้นอยู่ในทุกลมหายใจและทุกสัมผัส จูบแรกแผ่วเบานวลเนียน ดวงตาของเราเอ่อคลอด้วยน้ำตา ขณะที่ผมกำลังจะเปลื้องกำแพงที่ห่อหุ้มกายบรรทัดออกไป สัมผัสเต็มอิ่มบางอย่างทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย

          บรรทัดก็สะดุ้ง เราสบตากันด้วยอารมณ์กึ่งสุกกึ่งดิบ ผมรีบทำลายกำแพงบางอย่างเพื่อให้รู้แน่ชัดถึงบางสิ่ง สิ่งที่อาจเปลี่ยนแปลงตัวบรรทัดไปตลอดกาล

          เมื่อไม่มีอะไรขวางกั้นระหว่างเรา ผมก็ได้เห็นขนาดและสีสันของเธอที่ต่างจากที่เคยเป็น ความอวบอิ่มที่มากขึ้นและยอดสีชมพูนวลนี้เองคือสาเหตุของความเงียบ ดูงดงามแปลกตาจนผมไม่กล้าสัมผัส สีชมพูสะกดลมหายใจของผมไว้ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะถูกความรู้สึกผิดไม่รู้สาเหตุเข้าจู่โจม

          ผมรีบรวบตัวบรรทัดเข้ามากอด เธอปล่อยโฮออกมาและซบหน้าลงกับอกของผม ผมร่วมร้องไห้ไปกับเธอเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรเพื่อบรรทัดได้บ้างในขณะที่เธอเลือกทำเพื่อผม บางทีน้ำตานี้อาจจะช่วยละลายความกระดากใจและกำแพงที่มองไม่เห็นด้วยตาของเราให้หายไป